درچنین روزی در سال 1355 ه ش استادمجتبی مینوی به رحمت ایزدی پیوست. استاد مینوی در نوزدهم بهمن سال 1282 ه ش در تهران در خانواده ای روحانی به دنیا آمد. پدرش از شاگردان آیت الله محمد تقی شیرازی و از مجتهدین روزگار بود و در این مسیر پسر را در جهت رشد و تعالی دینی و علمی یار و یاور شد. مجتبی پس از پایان تحصیلات در دارالفنون و دارالمعلمین مرکزی، به تدریس در مدارس پرداخت. مینوی یک دوره نیز در دادگستری رشت منشی گری کرد . او در جوانی و همزمان باقیام میرزا کوچک خان جنگلی به او گرایش یافت و حتی درنتیجه درگیری های آن زمان به باکو رفت ولی نتیجه این کشمکش ها کناره گیری او از سیاست بود . وی پس از آن به سمت تندنویس به استخدام مجلس شورای ملی در آمد و در این میان نیز به آموختن زبانهای فرانسه و انگلیسی پرداخت . وی بعدها مدت ها سرپرست دانشجویان ایرانی در لندن شد و در این دوره نوشتن را آغاز نمود. او در دوران پر برکت عمر خویش دست به نگارش کتب بسیاری زد که از میان آنها می توان به تصحیح دیوان ناصر خسرو، نامه تنسر، تصحیح و مقابله شاهنامه، اطلال شهریار، وضع ملت و دولت در دربار در دوره ساسانیان، تصحیح ویس و رامین، مازیار، شیر و خورشید، پانزده گفتار و ترجمه تاب صلاح الدین ایوبی و بنگیان ( کتابی از جرجی زیدان ) و... اشاره کرد. او همچنین مقالات ادبی بسیاری در مجلاتی چون یغما، سخن، روزگار نو، دانشکده ادبیات و... به رشته تحریر در آورد. تازه ترین اثر استاد مجموعه ای است از مقالات ایشان با عنوان مینوی بر گستره ادبیات فارسی که با تلاش خواهرش ماه منیر در سال 1381 در تهران به زیور طبع آراسته شد وشامل بیش از چهل مقاله است . وی در طول عمر خود با شرکت در چندین کنگره علمی در نقاط مختلف جهان سهم بسزایی در شناساندن فرهنگ ایرانی به جوانان کشور و همچنین افراد خارج از ایران ایفا کرد .