حضرت اباعبداللّه الحسین (ع) ، بنا بر روایات مشهور، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدینه دیده به جهان گشودند و جهانی را مملو ازنور حضورخود ساختند . پدر بزرگوارشان حضرت علی ابن ابی طالب (ع) و مادر بزررگوارشان حضرت صدیقه طاهره س است . امام حسین(ع)مدت شش سالِ از کودکی خود را با پیغمبر اکرم (ص ) گذارند و پس از رحلت آن بزرگوار، سى سال در کنار پدرش على ع به سر برد و در همه حوادث پرتلاطم دوران آن حضرت نقش فعالی ایفا کرد .پس از شهادت امیرمومنان (ع) وبرادرعزیزش امام حسن (ع) آن حضرت ده سال، ضمن ارزیابى حوادث روزگار، بارها با اعتراض به معاویه وپس از مرگ او به به یزید، شجاعانه در برابر حکام جور مقاومت و از بیعت با آنان خوددارى کرد. امام حسین(ع) نمونه یک انسان کامل است . درستایش شخصیت اوهمین بس که نام حسین دراذهان همگان ، همواره مفاهیمی چون اخلاص ، شجاعت ، ظلم ستیزى ، خروش علیه ستم و تبعیض ، ایثار ، جوانمردی ، جانبازی و شهادت را زنده می سازد .
در سالهای اواخر دهه پنجاه و اوایل دهه شصت هجری ، بنی امیه تمامی هم خود را برای انحراف اسلام از ریشه و معیار اصلی آن آغاز کرده بود . ظلم و ستم بی حد و حصر حاکمان و انحراف از حرکت اصیل اسلامی در سال شصت هجری ، امام ع را برآن داشت که براى به حرکت درآوردن امت، به خطابه ا کتفا نکند و آنان را به فداکاری ، ایثار و قیام در برابر باطل بشوراند تا زمینه احقاقِ حق فراهم شود . امام حسین ع تصمیم به قیام علیه حکومت اموی گرفت و در باره هدف از قیامش فرمود : من از روى خود خواهى و خوشگذرانى و یا براى فساد و ستمگرى قیام نکردم، من فقط براى اصلاح دردین امت جدم از وطن خارج شدم. من با قیام خود خواستار امر به معروف و نهى از منکرم و می خواهم به سیره و روش جدم و پدرم على بن ابیطالب عمل کنم.
آن حضرت در محرم سال 61 هجرى به همراه گروهى از بستگان و یاران باوفایش، در سرزمین کربلا تصویری ماندگار از قیام در برابر ظلم و ستم را برای جهانیان به یادگار نهاد که تا ابد خاطره آن برای همگان جاودان خواهد بود . آن امام همام و یارانش در طریق احیای سنت نبوی و امر به معروف ونهی از منکر به شهادت رسیدند و سرخ ترین خاطره را بر سبزترین در خت عدالت و جوانمردی پیوند زدند . مرقد مطهر آن حضرت - کربلای معلا- تا همیشه دهر یادآور مردان عاشورایی از قبیله آفتاب است .
آنچه در پی می آید وصیت نامه امام حسین(ع) است:
"بسم الله الرحمن الرحیم. هذا ما أوصی به الحسین بن علی إلی أخیه محمد بن الحنفیة إن الحسین یشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شریک له و أن محمداً عبده و رسوله جاء بالحق من عنده و أن الجنة حق و النار حق و الساعة آتیة لاریب فیها و أن الله یبعث من فی القبور و أنی لم أخرج أشراً و لا بطراً و لا مفسداً و لا ظالماً و إنما خرجت لطلب الإصلاح فی امة جدی(صلی الله علیه و آله ) أرید أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و أسیر بسیرة جدی و أبی علی بن أبی طالب فمن قبلنی یقبول الحق فالله أولی بالحق و من رد علی هذا أصبر حتی یقضی الله بینی و بین القوم و هو خیرالحاکمین، و هذه وصیتی إلیک یا أخی! و ما توفیقی إلا بالله، علیه توکلت و إلیه أنیب.
امام حسین علیه السلام هنگام حرکت از مدینه به سوی مکه این وصیت نامه را نوشت و با مهر خویش ممهور ساخت و به برادرش محمد حنفیه تحویل داد:
" بسم الله الرحمن الرحیم...؛ این وصیت حسین بن علی است به برادرش محمد حنفیه. حسین گواهی می دهد به توحید و یگانگی خداوند و این که برای خدا شریکی نیست و محمد(ص) بنده و فرستاده اوست و آئین حق( اسلام) را از سوی خدا( برای جهانیان) آورده است و شهادت می دهد که بهشت و دوزخ حق است و روز جزا بدون شک به وقوع خواهد پیوست و خداوند همه انسان ها را در چنین روزی زنده خواهد نمود."
امام در وصیت نامه اش پس از بیان عقیده خویش درباره توحید و نبوت و معاد، هدف خود را از این سفر این چنین بیان نمود:
" من نه از روی خودخواهی و یا برای خوشگذرانی و نه برای فساد و ستمگری از شهر خود بیرون آمدم؛ بلکه هدف من از این سفر، امر به معروف و نهی از منکر و خواسته ام از این حرکت، اصلاح مفاسد امت و احیای سنت و قانون جدم، رسول خدا(ص) و راه و رسم پدرم، علی بن ابی طالب(ع) است. پس هر کس این حقیقت را از من بپذیرد( و از من پیروی کند) راه خدا را پذیرفته است و هر کس رد کند( و از من پیروی نکند) من با صبر و استقامت( راه خود را) در پیش خواهم گرفت تا خداوند در میان من و بنی امیه حکم کند که او بهترین حاکم است. و برادر! این است وصیت من به تو و توفیق از طرف خداست، بر او توکل می کنم و برگشتم به سوی اوست."