در چنین روزی در سال 1312 ه ش عارف قزوینی، منادی ندای درونی مردم در دوران مشروطیت دیده از جهان فروبست. ابوالقاسم عارف قزوینی فرزند ملا هادی متخلص به عارف در سال 1300 ه ق دیده به جهان گشود . شهرت او بیشتر به دلیل سرودن تصنیف های میهنی است . عارف شاعری وطن پرست بود و غزل ها و اشعار زیبا و شورانگیزش از حکایت مهر به میهن حکایت می کند . او در اواخر عمر در همدان گوشه عزلت برگزید . آرامگاه عارف در همدان واقع است . وی علاوه بر تصانیف میهنی ، تصانیف عاشقانه هم سروده است . تصنیف دختر پریشان زلف! عارف مبهوت! ، افتخار همه آفاقی و منظور منی و دیدم صنمی، سرو قدی روی چو ماهی ، معدود تصنیفهای عاشقانة عارف قزوینی است. از مشهورترین تصنیف های عارف که جنبه حماسی میهنی دارد و هنوز هم زمزمه می شود تصنیف معروف از خون جوانان وطن لاله دمیده "است . به بندی از آن عنایت فرمایید؛
از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سروقدشان سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده گل نیزچو من در غمشان جامه دریده
چه کج رفتاری ای چرخ,چه بد کرداری ای چرخ,سرکین داری ای چرخ, نه دین داری نه آئین داری ای چرخ